Σουβλάκι

Το σουβλάκι πρωτοπαρουσιάζεται στην Αρχαία Ελλάδα, καθώς ήταν γνωστό με την ονομασία 'οβελίσκος' (από τη λέξη οβελός = ξύλινη ή σιδερένια σούβλα γα ψήσιμο κρέατος στην θράκα). Εμφανίζεται δε μεταξύ άλλων στα έργα του Αριστοφάνη, του Ξενοφώντος και του Αριστοτέλη.

Η πρώτη αναφορά γίνεται στα Ομηρικά Έπη που αναφέρουν τον Αχιλλέα να ψήνει στη θράκα κομμάτια κρέατος. Σε ρωμαϊκά γραπτά του 1ου αι. μ.Χ. γίνεται αναφορά σε σουβλάκι από εντόσθια, ενώ αρκετά αργότερα στην Κωνσταντινούπολη διάφοροι μικροπωλητές πωλούσαν στους δρόμους σουβλάκι με πίτα.

Στη δεκαετία του 1940 το σουβλάκι αρχίζει να διαδίδεται σε προσφυγικές γειτονιές, στην Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα.  Το σουβλάκι αποτελείται από ψημένα κομμάτια χοιρινού κρέατος περασμένα σε μικρή ξύλινη σούβλα από καλαμιά (για το λόγο μάλιστα αυτόν στη νότια Ελλάδα μπορεί να το παραγγείλει κανείς και ως «καλαμάκι»), το οποίο σερβίρεται συνήθως με μια φέτα ψωμί ή μια πίτα κομμένη στα τέσσερα. Η ονομασία του είναι μήλο της έριδος για τη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα εδώ και πολλά χρόνια! Οι Θεσσαλονικείς το αποκαλούν σουβλάκι και οι Αθηναίοι καλαμάκι!

Μπορεί επίσης να φτιαχτεί από κρέας κοτόπουλου (που εάν συνδυαστεί με μπέικον μετατρέπεται σε “κοτομπέικον”), από μοσχαρίσιο κρέας, από συνδυασμό αρνίσιου και μοσχαρίσιου κρέατος (κεμπάπ), από μπιφτέκι, αλλά και από πρόβειο κρέας.

Στη Θεσσαλονίκη στην πιο χορταστική εκδοχή του, το σουβλάκι  είναι τυλιγμένο σε ψητή πίτα, που πολύ συχνά φιλοξενεί, ντομάτα, κρεμμύδι, τζατζίκι ή  άλλες «αλοιφές», χτυπητή, ρώσικη, πάπρικα, και πατάτες, κέτσαπ και μουστάρδα, ενώ τα τελευταία χρόνια πολλά ψητοπωλεία έχουν λανσάρει vegan εκδοχές με ψητά λαχανικά, μανιτάρια ή ακόμα και σουβλάκι με γαρίδες. Πάντως μην μπερδευτείτε και το ζητήσετε καλαμάκι γιατί το πιθανότερο είναι να σας σερβίρουν πίττα με πλαστικό καλαμάκι!