.jpg)
Ο Ιερός Ναός Αγίας Μαρίνας είναι μία περικαλλής υστεροβυζαντινή εκκλησία, ανατολικά της Βόλβης και λίγο έξω από τη Ρεντίνα, σε απόσταση 70 χιλιομέτρων από τη Θεσσαλονίκη. Πρόκειται για ένα πασίγνωστο Προσκύνημα της Μακεδονίας, ανάμεσα σε μεγάλα, βαθύσκιωτα πλατάνια και καρυδιές, που εορτάζει στις 16 και 17 Ιουλίου κάθε χρόνο, με πανηγύρι ξακουστό, συγκεντρώνοντας χιλιάδες προσκυνητές, που σχεδόν όλοι έχουν να διηγηθούν κάποιο θαύμα της Αγίας Μαρίνας.
Χτισμένη από τους κατοίκους του χωριού Μόδι κατά τον 18ο αιώνα, διακρίνεται για τη σπάνια κατασκευή του, με τρούλο από σχιστόλιθο και είναι Ναός με ρυθμό μονόκλιτο Βυζαντινό.
Στη μέση μιας κατάφυτης έκτασης στην εύφορη κοιλάδα των «Μακεδονικών Τεμπών», η πλινθόκτιστη εκκλησία αποτελεί ένα αρχιτεκτονικό πρωτότυπο κτίσμα, δεμένο με το περιβάλλον γύρω της και, πέρα από τον λατρευτικό χαρακτήρα των περισσότερων επισκέψεων, προκαλεί ενδιαφέρον ως μνημείο και ως φυσικό τοπίο για χαλάρωση και ξεκούραση στους διερχόμενους την Εθνική Οδό ή την Εγνατία που διασχίζουν την περιοχή.
Γιατί η Χάρη και η παρρησία της Αγίας Μαρίνας, τόσο εδώ, όσο και στο περίφημο Μοναστήρι της στην Άνδρο, είναι πολύ ταχεία και μεγάλη!
Άλλωστε η ίδια φρόντισε να χτιστεί εδώ ο πανέμορφος πέτρινος Ναός της, όταν τον 18ο αιώνα φανερώθηκε στον ύπνο του παπα-Θεμελή στο γειτονικό Μόδι, χωριό που θεωρείται ο “βασιλιάς” των φυτωρίων, τα οποία κατά δεκάδες είναι σπαρμένα με ομορφιά και τέχνη γύρω του, στην κάτω δεξιά πλευρά της λίμνης Βόλβης.
Ο παπα-Θεμελής είχε τότε ένα αμπελάκι στο μέρος αυτό και η Αγία του ζήτησε να βρει σε ένα κούφιο δέντρο την κρυμμένη εικόνα της και να της χτίσει Εκκλησία, όπως και έγινε!
Ο σημερινός Ιερός Ναός χτίστηκε το 1869 από περίφημους Ηπειρώτες μαστόρους, με τέτοια τέχνη, αρχοντιά και χάρη, που προκαλεί θαυμασμό!
Είναι κατασκευασμένος όλος από πέτρα, ενώ αντί για ξύλινη στέγη με κεραμίδια, έχει τρούλο φτιαγμένο από σχιστόπλακες, φέτα φέτα, λες και τον έφτιαξαν χελιδόνια!
Ο ΘΑΥΜΑΣΤΟΣ ΒΙΟΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΙΝΑΣ
Η Αγία Μαρίνα γεννήθηκε περί το 270 μ.Χ. στην ελληνιστική Αντιόχεια Πισιδίας της Μικρασίας, που είχε ιδρύσει ο δικός μας Σέλευκος ο Νικάτωρ το 280 π.Χ., πατέρας του Αντίοχου από το Άργος Ορεστικό (αρχαία Ορεστίδα) της Μακεδονίας μας.
Μερικές ημέρες μετά την γέννησή της, η μητέρας της πέθανε και ο πατέρας της Αιδέσιος (αυτός που συγχωρεί), που ήταν ιερέας των ειδώλων, δηλαδή των αγαλμάτων που δεν είχαν κανένα ουράνιο αντίκρισμα, έδωσε να την θηλάσει και να την μεγαλώσει μια ενάρετη γυναίκα που καθόταν έξω από την πόλη.
Εκείνη η γυναίκα, κατά Πρόνοια Θεού, ήταν Χριστιανή και έτσι η Μαρίνα ανατράφηκε με τα νάματα του Χριστιανισμού.
Όταν το κορίτσι έφτασε σε ηλικία 15 ετών, ο πατέρας της έμαθε πως είχε γίνει Χριστιανή και την αποκλήρωσε.
ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΠΟΥ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΑΝ
Τότε ακριβώς, συνέβη να έρθει στην Αντιόχεια και να δει την Μαρίνα ο Έπαρχος Ολύμβριος, που θαμπώθηκε από την εξαιρετική ομορφιά της και θέλησε να την κάνει γυναίκα του. Την κάλεσε λοιπόν στο παλάτι, όπου όμως η Αγία ομολόγησε με εντυπωσιακό θάρρος την πίστη της στον Χριστό, τον μόνο αληθινό Θεό και δημιουργό του κόσμου, όπως του είπε, κάνοντάς τον να θαυμάσει την τόλμη της, αλλά και να οργιστεί από την ομολογία της, κλείνοντάς της τελικά στην φυλακή.
Την επόμενη ημέρα, με αφορμή μια ειδωλολατρική γιορτή, διέταξε να την φέρουν πάλι εμπρός του, όπου πότε με κολακείες, πότε με ταξίματα και πότε με απειλές και φοβέρες, επιχείρησε να την κλονίσει για να θυσιάσει στα είδωλα, κάτι που η Μαρίνα αρνήθηκε με όλη της την ψυχή! Τότε ο Έπαρχος πρόσταξε να την υποβάλουν με φρικτά και απάνθρωπα βασανιστήρια, επί μέρες, για να την λυγίσει. Του κάκου όμως. Γιατί η Αγία όχι μόνο δεν κάμφθηκε, αλλά δυνάμωνε ακόμη περισσότερο στην πίστη της στον Χριστό!
Βλέποντας ο αιώνιος εχθρός του ανθρώπου ότι η κόρη δεν κάμπτεται, προσπάθησε να την τρομοκρατήσει, παρουσιαζόμενος σαν φοβερός και απαίσιος δράκος που ήθελε να την καταπιεί. Η Αγία όμως επικαλέστηκε τον Χριστό και κάνοντας πάνω του το ανίκητο σημείο του σταυρού, η κοιλιά του θηρίου σκίσθηκε στα δύο!
Τότε εκείνος, αφού απέτυχε έτσι, προσπάθησε αλλιώς, εμφανιζόμενος σαν όρθιος μαύρος σκύλος! Αλλά η Αγία Μαρίνα τότε, ενθαρρυμένη από την δύναμη του Θεού και το προηγούμενο θαύμα του σταυρού, ευθύς πήρε ένα σφυρί που υπήρχε κοντά της και άρχισε να τον χτυπάει στο κεφάλι και στην ράχη, όπως ακριβώς δείχνει η εικόνα της και στο τέλος τον μαστίγωσε κρατώντας τον από τα μαλλιά, επικαλούμενη διαρκώς το όνομα του Χριστού, λαμβάνοντας έτσι θάρρος απίστευτο και δύναμη! Φαίνεται πως το σφυρί και το μαστίγιο της φυλακής, ήταν από τα όργανα του βασανισμού της από τους Ρωμαίους, που τώρα γινόταν όπλα άμυνας της Αγίας!
Βλέποντας ο Θεός ότι η Μαρίνα πέρασε με ακλόνητη πίστη και συνεχή προσευχή τις σκληρές αυτές δοκιμασίες, νικώντας τον πολέμιο και ανεβαίνοντας στο βάθρο των μεγάλων αθλητών της πίστεως, έδειξε την ευαρέσκειά Του! Ξαφνικά Φως μέγα έλαμψε μέσα στην φυλακή, που έβγαινε από έναν πελώριο Σταυρό, ο οποίος από την γη έφτανε ως τον ουρανό! Επάνω από τον σταυρό φάνηκε τότε ένα λευκό Περιστέρι ακτινοβολώντας αγνότητα. Όλα αυτά δεν ήταν παρά η παρουσία της Αγίας Τριάδας! Ο Πατέρας με το Φως, ο εσταυρωμένος Χριστός με τον Σταυρό, το Άγιο Πνεύμα με το λευκό Περιστέρι!
Τότε η λευκή Περιστερά κατέβηκε προς την Αγία και της είπε: “Χαίρε, Μαρίνα, η λογική περιστερά του Θεού, ότι νίκησες τον πονηρό και τον εχθρό κατήσχυνες. Χαίρε δούλη πιστή και αγαθή του Κυρίου σου, τον οποίο πόθησες με όλη την καρδιά σου και μίσησες κάθε απόλαυση πρόσκαιρη. Χαίρε και ευφραίνου, ότι έφθασε η ημέρα να λάβεις της νίκης τον στέφανο και να εισέλθεις αξιόχρεως στολισμένη με τις φρόνιμες παρθένες στον νυμφώνα του Νυμφίου και Βασιλέως σου”!
Με τα θεία αυτά λόγια, αμέσως θεραπεύτηκε και κάθε πληγή από τα φοβερά βασανιστήρια στο σώμα της Αγίας, χωρίς να μείνει ούτε ένα σημάδι και η καλή Μαρίνα γέμισε αγαλλίαση και ευφροσύνη, δοξάζοντας τον Θεό και ζητώντας να την αξιώσει και να Βαπτισθεί και να μαρτυρήσει για το όνομα Του!
Το δε Βάπτισμα έγινε τελικά ως εξής. Το επόμενο πρωί ο Έπαρχος πρόσταξε να φέρουν την Αγία μπροστά του και έμεινε έκθαμβος βλέποντας ότι είχε γιατρευτεί τελείως, όπως και όλοι όσοι ήταν παρόντες! Διέταξε τότε νέα βασανιστήρια με αναμμένες λαμπάδες, τα οποία με υπομονή και χαρούμενη προσευχή πέρασε και πάλι η Αγία.
Τότε ο Ολύμβριος ζήτησε να φέρουν έναν μεγάλο και βαθύ λέβητα γεμάτο νερό και είπε να δέσουν την Αγία και να την ρίξουν με το κεφάλι μέσα για να πνιγεί. Η Μαρίνα επικαλέστηκε και πάλι τον Χριστό, ζητώντας εκείνο το νερό του μαρτυρίου να γίνει και το Βάπτισμά της.
Οι Ρωμαίοι στρατιώτες ρίχνουν τότε την Αγία μέσα με το κεφάλι, αλλά ευθύς γίνεται σεισμός μέγας και φαίνεται και πάλι η Περιστερά επάνω του ύδατος εκείνου, κρατώντας στεφάνι στο ράμφος, όπως και ο πύρινος στύλος με τον Σταυρό ως τον ουρανό! Τα χέρια της μεγαλομάρτυρος λύνονται και βγαίνει από το νερό χαρούμενη και αβλαβής, βαπτισμένη θαυματουργικά πλέον από την Παναγία Τριάδα!
Τότε η Περιστερά, κρατώντας το στεφάνι, πήγε και κάθισε πάνω στο κεφάλι της Αγίας, λέγοντας με φωνή γλυκυτάτη: “Ειρήνη σοι, δούλη του Θεού. Έχε θάρρος και δέξου από την δεξιά του Υψίστου τούτον τον ουράνιο στέφανο“!
Η Περιστερά κατόπιν πέταξε και πήγε και κάθισε πάνω στον ουράνιο φωτεινό σταυρό και με φωνή που άκουγε πλέον ολόκληρη η Αντιόχεια, είπε: “Ελθέ εις τας άνω μονάς του Παραδείσου, Μαρίνα θεόνυμφε, να απολαύσεις της αφθαρσίας τον στέφανον εις τα αγαπητά του Θεού σκηνώματα, να χαίρεσαι με τους Αγίους χορεύουσα και αναπαυόμενη αιώνια”!
Ακούγοντας εκείνη την ουράνια θεία φωνή όλοι οι κάτοικοι της πόλεως, συγκλονίστηκαν και πίστεψαν αμέσως στον Χριστό, ως τον μόνο αληθινό Θεό και τόσο πολύ τον αγάπησαν, βλέποντας παράλληλα και το μαρτύριο της δεκαπεντάχρονης Αγίας Μαρίνας, που ζητούσαν και εκείνοι να μαρτυρήσουν για να κερδίσουν τον ίδιο Παράδεισο και να είναι μαζί με την Αγία και τον Κύριο αιώνια!
Ο Έπαρχος τρόμαξε! Η πόλη γύριζε στον Χριστό και εναντίον του! Διέταξε λοιπόν αμέσως τον στρατό να σκοτώνει όποιους πίστεψαν, με αποτέλεσμα άμεσα τότε να σφαγούν 15.000 άντρες, χωρίς να μετρηθούν και οι αντίστοιχες γυναίκες, μετατρέποντας την ελληνιστική Αντιόχεια Πισιδίας σε μαρτυρική πόλη της Χριστιανοσύνης!
Για να μην γίνουν και άλλοι Χριστιανοί, βλέποντας τα μεγάλα θαύματα του Θεού στην Αγία Μαρίνα, ο Ολύμβριος διέταξε τον αποκεφαλισμό της!
“ΟΥΔΕΙΣ ΣΩΖΕΤΑΙ ΕΙΣ ΑΛΛΟ ΟΝΟΜΑ”
Όταν οι δήμιοι την οδήγησαν στον τόπο όπου είχαν φονεύσει και τους δεκαπέντε χιλιάδες άλλους Χριστιανούς, το θαρραλέο κορίτσι ζήτησε λίγα λεπτά να μιλήσει στο πλήθος του κόσμου που παρακολουθούσε άφωνος τα όσα γίνονταν, λέγοντάς τους: “Παρακαλώ σας, αδελφοί και φίλοι μου, ως αναξία δούλη του Υψίστου, ακούσατε νουνεχώς την μικρή μου ταύτη παραίνεση. Να ξέρετε, ότι ένας είναι μόνον ο αληθινός Θεός εν Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι θεωρούμενος και προσκυνούμενος. Όποιος δε πιστεύει εις αυτόν σώζεται. Λοιπόν υπερβαίνοντες πάσα την κτίση των ορωμένων και νοουμένων, υψώσατε τον νου και γνωρίσατε τον Πατέρα των φώτων και τον μονογενή Υιό και Λόγο αυτού, τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό και το πανάγιο Πνεύμα. Ότι αυτά τα τρία πρόσωπα είναι ένας Θεός αιώνιος, παντοδύναμος και ακατάληπτος και ουδείς σώζεται εις άλλο όνομα“!
ΤΙ ΖΗΤΗΣΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΤΗΝ ΤΙΜΟΥΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΟΡΤΑΖΟΥΝ
Αμέσως μετά η Αγία ύψωσε τα μάτια της ψυχής της στον ουρανό και είπε: “Άναρχε, αθάνατε, άχρονε, άκτιστε, ακατάληπτε και ανεξιχνίαστε Κύριε, Θεέ των όλων και δημιουργέ πάσης της κτίσεως, προνοητά και σωτήρ όλων, όπου εις Σε ελπίζουν, σε ευχαριστώ, όπου με έφερες στην ώρα αυτή και ήγγισα τον στέφανο της δικαιοσύνης σου. Υμνώ και ευλογώ την αναρίθμητη ευσπλαχνία και φιλανθρωπία σου, όπου θέλησες να με συντάξεις με τους εκλεκτούς δούλους σου.
Επίβλεψον και τώρα επ’ εμέ την ταπεινή, Δέσποτα Θεέ, Κύριε του ελέους παντοκράτωρ και παντοδύναμε, επάκουσον της προσευχής μου και πλήρωσόν μου τα αιτήματα εις έπαινον και τιμή και δόξα του υπεραγίου και προσκυνητού σου ονόματος, χάρισε την άφεση των αμαρτιών όλων εκείνων, όπου θέλουν οικοδομήσουν Εκκλησία εις το όνομα της δούλης σου, λειτουργούνται σε αυτήν προσευχόμενοι ή γράφουν το μαρτύριο της αθλήσεώς μου και το αναγιγνώσκουν μετά πίστεως, μνημονεύοντες το όνομα της δούλης σου και καρποφορούν το κατά δύναμιν.
Όλων αυτών, λέγω, όσοι θεραπεύσουν το οικητήριο του σώματός μου, όπου μαρτύρησε για αγάπη σου, συγχώρησε τις αμαρτίες κατά το μέτρο της πίστεως αυτών. Και να μην αγγίξει χειρ κολαστήριος , ούτε πείνα, ουδέ θανατικόν, ή άλλη βλάβη ψυχής ή σώματος.
Όσοι δε θέλουν να με εορτάσουν δοξολογούντες μετά πίστεως και σου ζητήσουν σωτηρία και έλεος διά μέσου μου, χάρισαί τους εις τούτον τον κόσμο τα αγαθά σου, να πορεύονται προς αυτάρκεια. Αξίωσον δε αυτούς και της επουρανίου βασιλείας σου. Ότι συ ει μόνος αγαθός και φιλάνθρωπος, και των αγαθών δοτήρ εις τους αιώνας. Αμήν”!
Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
Μόλις προσευχήθηκε και αιτήθηκε τα παραπάνω η Αγία Μαρίνα, έγινε και πάλι σεισμός και έπεσαν κάτω πολλοί άνθρωποι, ακόμη και ο δήμιος που θα την αποκεφάλιζε, έντρομος πια για όσα γίνονταν!
Ο δε Κύριος με πλήθος Αγγέλων φάνηκε τότε στην Αγία, λέγοντάς της: “Έχε θάρρος, Μαρίνα και μη φοβάσαι, ότι τις προσευχές σου επήκουσα και πάντα όσα ζήτησες πλήρωσα και θα τα αποπληρώσω κατά καιρόν, καθώς και αιτήθηκες. Τώρα δε ήλθα να αναλάβω την ψυχή σου εις τα ουράνια. Μακαρία συ, ότι δια τους αμαρτωλούς παρεκάλεσας, εφάνης ενώπιόν μου άμωμος και εύρες χάριν εις εμέ. Δι΄ αυτό πολύς έσται ο μισθός σου εις τα ουράνια”!
Τότε η δεκαπεντάχρονη μεγαλομάρτυς πληρώθηκε θείας αγαλλιάσεως και ζήτησε από τον Δήμιο να κάνει εκείνο που τον είχαν προστάξει. Ο Δήμιος όμως αρνιόταν πια, τρέμοντας από όσα είχαν γίνει και η Αγία του έδινε θάρρος να πράξει εκείνο που έμελλε να πάθει.
Και έτσι, στις 17 Ιουλίου, προφανώς του 285 μ.Χ., η Αγία μεγαλομάρτυς Μαρίνα ανέβηκε στις ουράνιες μονές του Παραδείσου, έχοντας μεγάλη παρρησία στον Χριστό, ο οποίος και της υποσχέθηκε να πληροί τα αιτήματα των πιστών δια μέσου αυτής.
Την ευλογία της να έχουμε όλοι. Να προστατεύει τα παιδιά, τις οικογένειες, τους νέους και τις νέες της Ελλάδας μας και ειδικά της περιοχής μας, που την έχει προστάτη και στολίδι ουράνιο.
ΣΤΟ ΜΝΗΜΕΙΟ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ ΤΗΣ ΡΕΝΤΙΝΑΣ
Μπροστά ακριβώς από την Αγία Μαρίνα των Μακεδονικών Τεμπών, βρίσκεται και το Μνημείο της Μάχης της Ρεντίνας (15 Ιουνίου 1821), με τον Εμμανουήλ Παπά, τον Μαρωνείας Κωνστάντιο και τους Αγιορείτες μοναχούς υπό το Λάβαρο της Ι. Μ. Εσφιγμένου, όπου έλαβαν μέρος και οι ηρωικοί κάτοικοι των Βρασνών, πληρώνοντάς το με κάψιμο και ολοκληρωτική καταστροφή του χωριού τους από τον τουρκικό στρατό την επόμενη χρονιά!
Η Μάχη εκείνη όμως των Στενών της Ρεντίνας, όπου τραυματίστηκε και ο Μητροπολίτης Μαρώνειας Κωνστάντιος, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην έκβαση της Επανάστασης, καθώς καθήλωσε επί μήνες δύο τουρκικές στρατιές στην Μακεδονία, την οποία έκαναν Ολοκαύτωμα, κυρίως στην Θεσσαλονίκη, στα χωριά Κορώνειας και Βόλβης, της βόρειας Χαλκιδικής, της Κασσάνδρας και της Νάουσας αργότερα, με αποτέλεσμα να σωθεί και να εδραιωθεί η Επανάσταση στον Μωριά!
Η Μακεδονία για άλλη μια φορά είχε θυσιαστεί για ολόκληρη την Ελλάδα! Γι΄ αυτό της πρέπει περισσή τιμή και δόξα και όχι ασυγχώρητες παραχωρήσεις και παραχαράξεις! Είναι ιερά τα χώματα εδώ! Και γι΄ αυτό κάθε χρόνο πια τελείται πάνδημος εορτασμός μνήμης στην επέτειο της Μάχης, κάτι για το οποίο βάλαμε κάποτε και εμείς ένα λιθαράκι.
Πηγές: Αγία Μαρίνα Ρεντίνας